ชนชั้นปกครองของสหรัฐอเมริกาฆ่าคนไปเท่าไหร่แล้ว? (8)

สถาพร ศรีสัจจัง

มาทำความรู้จัก “เจ้าม้าคลั่ง” หรือ “เครซี่ ฮอส” กัน!

เครซี่ ฮอส (Crazy Horse) เป็นฉายาของอินเดียนแดงเผ่า “โอกลาลา ลาโกตา / ซิอุกซ์” (Oglala Lakota / Sioux) มีชื่อตามภาษาชนเผ่าดั้งเดิมของเขาว่า “ทาซุนเก วิตโก” (Thasunke Witko) เขาเกิดบนที่ราบกว้างฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี แถบพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ชนเผ่าเรียกกันว่า “เนินดำ” (Black Hills) ประมาณช่วงปี ค.ศ. 1840 - 1841

คนในเผ่าเรียกเขาเมื่อตอนเด็กๆ ว่า “ไอ้หัวหยิก” (Curly) เพราะเขามีผมหยักศกเป็นขอดๆ และได้รับฉายาจากพ่อว่า “เครซี่ ฮอส” เมื่อเขาได้แสดงความกล้าหาญยิ่งในการรบครั้งหนึ่งกับอินเดียนแดงเผ่า “อาราปาโฮ” (Arapaho)

เมื่อรัฐบาลอเมริกันมีนโยบายขยายดินแดนเข้าสู่เขตพื้นที่ของชาวอินเดียนแดง ชาวอินเดียนแดงเจ้าของดินแดนเดิมได้รวมตัวกันขึ้นเป็นพันธมิตรร่วมต่อสู้กับผู้รุกรานแบบ “ตาต่อตา ฟันต่อฟัน” จนก่อเกิดสงครามที่เรียกกันว่า “สงครามเมฆแดง” (Red Cloud’s War, ค.ศ. 1866 - 1868) เพราะผู้นำของฝ่ายอินเดียนแดงอาวุโส หัวหน้าเผ่าโอกลาลา ลาโกตานั้น มีฉายาว่า “เมฆแดง” (Red Cloud)!

ตั้งแต่เริ่มต้นสงคราม เครซี่ ฮอส ในฐานะนักรบผู้นำหนุ่มและนักยุทธศาสตร์คนสำคัญของฝ่ายพันธมิตรร่วมอินเดียนแดง ได้แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญในการนำและความเป็นเลิศในการวางแผนรบในหลายครั้งหลายหน

แต่โดดเด่นที่สุดคือในการรบที่เรียกว่า “ยุทธการเฟตเตอร์แมน” (Fetterman Fight, ค.ศ. 1866) ในครั้งนั้น เครซี่ ฮอส เป็นผู้คัดเลือกและนำนักรบอินเดียนแดงจำนวนหนึ่งใช้แผน “ล่อเสือออกจากถ้ำ” ทำทีเป็นเข้าโจมตีกองกำลังในป้อมค่ายของอเมริกัน ภายใต้การนำทางการทหารของร้อยเอก วิลเลียม เจ. เฟตเตอร์แมน (William J. Fetterman) โดยเครซี่ ฮอส นำกองกำลังแสดงท่าถอยหนีออกจากหน้าค่าย

ร้อยเอกเฟตเตอร์แมนหลงกล นำกองกำลังทหารจำนวน 81 นายออกไล่ล่าติดตามจนหลงเข้าสู่จุดซุ่มโจมตี จึงถูกกองกำลังฝ่ายพันธมิตรอินเดียนแดง (เผ่าลาโกตา, ไชแอนน์ และอาราปาโฮ) พุ่งเข้าบดขยี้

ทำให้ทหารฝ่ายอเมริกันเสียชีวิตในที่รบ (ที่มีการบันทึกไว้ว่าใช้เวลาเพียงประมาณ 45 นาที) ทั้งหมด คือทั้ง 81 นาย!

นับเป็นการปราชัยครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์การรุกรานดินแดนอื่นของสหรัฐอเมริกา!

นอกจากชัยชนะครั้งใหญ่ครั้งนี้แล้ว ตลอดเวลา 2 ปีของ “สงครามเมฆแดง” ดังกล่าว เครซี่ ฮอส ได้แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและการมียุทธวิธีการรบที่ชาญฉลาดจนเป็นที่เล่าลือ และเป็นที่พรั่นพรึงของฝ่ายอเมริกาโดยตลอด

เขาเป็นหัวหน้านักรบคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของฝ่ายพันธมิตรอินเดียนแดงที่นำกองกำลังเข้าโจมตีค่ายทหาร และกองกำลังคนทำถนน-คนตัดโค่นไม้ บนเส้นทางสายที่เรียกกันว่า “เส้นทางโบซแมน” (Bozeman Trail) ที่รัฐบาลอเมริกันตัดขึ้นเพื่อการส่งคนเข้าไปตั้งถิ่นฐานและขุดทอง

ทำให้ฝ่ายอเมริกันต้องประสบหายนะเป็นจำนวนมากทั้งชีวิตคนและทรัพย์สิน และไม่สามารถขยายอิทธิพลไปบรรลุวัตถุประสงค์ตามเจตนา

หลัง “ยุทธการเฟตเตอร์แมน” ที่อเมริกันพ่ายแพ้และสูญเสียอย่างหนักภายใต้ฝีมือของเครซี่ ฮอส ท้ายที่สุด “สงครามเมฆแดง” ก็จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของอเมริกา!

รัฐบาลอเมริกาขอเจรจาสงบศึก และยอมลงนามใน “สนธิสัญญาฟอร์ตลารามี” ครั้งที่ 2 (Treaty of Fort Laramie) ในปี ค.ศ. 1868

เนื้อหาสำคัญโดยย่อของ “สนธิสัญญาฟอร์ตลารามี” ครั้งที่ 2 (หลังจากอเมริกาเป็นผู้ผิดสัญญาจากการทำสนธิสัญญาครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1851) มีเนื้อหาสำคัญสรุปได้คือ:

1. รัฐบาลอเมริกันยอมรับสิทธิ์และมอบดินแดน “เขตสงวนใหญ่ของเผ่าซิอุกซ์” (Great Sioux Reservation) ซึ่งรวมถึงบริเวณ “เนินดำ” (Black Hills) ในรัฐเซาท์ดาโกตา (ปัจจุบัน) ให้เป็นของชนเผ่าพื้นเมืองอินเดียนแดงอย่างเด็ดขาด—ห้ามคนผิวขาวรุกล้ำ!

2. รัฐบาลสหรัฐอเมริกาต้องละทิ้งและรื้อถอนป้อมทหารต่างๆ บนเส้นทาง “โบซแมน” ออกไปทั้งหมด

3. พันธมิตรชนเผ่าพื้นเมืองตกลงจะหยุดโจมตีเส้นทางรถไฟและผู้อพยพผิวขาว

ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นตามมาหลังจากนั้นก็เป็นไปดังเก่า คือ รัฐบาลอเมริกันผิดสัญญาตามที่ตกลงไว้ในสนธิสัญญา—ด้วยความเจ้าเล่ห์และตะกละตะกลาม!

นั่นคือ เมื่อมีการค้นพบแร่ทองคำบริเวณ “เนินดำ” (Black Hills) ซึ่งถือเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของอินเดียนแดง ในปี ค.ศ. 1874 บรรดานักแสวงโชคผิวขาวก็แห่กันเข้ามารุกล้ำพื้นที่เขตดังกล่าวอย่างกว้างขวาง

รัฐบาลสหรัฐฯ เลือกที่จะผิดสัญญาและประกาศขอยึดดินแดนดังกล่าว จนนำไปสู่สงครามครั้งใหญ่ในเวลาต่อมา

นั่นคือสงครามอันโด่งดังในประวัติศาสตร์การรุกรานของรัฐบาลอเมริกันต่อชาวอินเดียนแดงเจ้าของแผ่นดินเดิม ในปี ค.ศ. 1876

ครั้งนี้ฝ่าย “อินเดียนแดง” มีฝ่ายนำการต่อสู้ที่สำคัญยิ่ง 2 ชื่อด้วยกัน นั่นคือ ผู้มีฉายาว่า “เจ้าม้าคลั่ง” (Crazy Horse) และ “พ่อวัวนั่ง” หรือที่รู้จักกันในนาม “ซิทติ้ง บูลล์” (Sitting Bull)!!!