เมื่อ “เพร์รี่” ฉายเดี่ยว

ดนตรี/วรรณากร 

หลังจากเหลือสมาชิกเพียงสามสาวจากเดิมที่มีกันสี่คน วง ลิตเติ้ลมิกซ์ (Little Mix) ก็ประกาศพักวงมาตั้งแต่ปี 2565 แต่พวกเธอต้องใช้เวลาถึง 3 ปีกว่าจะมีผลงานเดี่ยวออกมาอย่างเต็มรูปแบบ 

เมื่อปลายปีที่แล้ว เพร์รี่ เอ็ดเวิร์ดส์ (Perrie Edwards) เป็นสมาชิกคนที่ 2 ของวงลิตเติ้ลมิกซ์ที่มีผลงานเดี่ยว ตามหลัง เจด เธิร์ลวอลล์ มาไม่นานนัก และได้ข่าวว่า ลีห์-แอนน์ พินน็อค จะเป็นสมาชิกวงคนสุดท้ายที่ออกผลงานเดี่ยวในปีนี้ 

เพร์รี่เคยให้สัมภาษณ์ในรายการวิทยุแคปิตัล เอฟเอ็ม (Capital FM) ว่า อัลบั้ม Perrie ของเธอเป็นผลงานที่ดีมาก ความภูมิใจและพึงพอใจของเธอฉายชัดในน้ำเสียง ปราศจากความหวั่นไหวหรือเก้อเขิน แม้จะโดนผู้ดำเนินรายการล้อเล่นว่า เธอเป็นเชียร์ลีดเดอร์เบอร์ใหญ่ของอัลบั้มของเธอเอง 

ในภาพรวมแล้ว Perrie เป็นอัลบั้มเพลงป็อปที่แข็งแรงมากจริงๆ อีกทั้งยังเป็นเวทีให้เธอได้โชว์น้ำเสียงอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องแบ่งปันพื้นที่กับเพื่อนๆ เหมือนตอนอยู่ในวง 

สำหรับคนที่อาจไม่ได้สะดุดใจกับเสียงร้องของเพร์รี่มากนักเมื่อเธออยู่กับลิตเติ้ลมิกซ์ อาจรู้สึกทึ่งที่ได้เห็น (ฟัง) ศักยภาพในการเป็นนักร้องระดับ “ดีว่า” ของเธอ ไม่ต้องสงสัยแต่อย่างใดว่า เพร์รี่เป็นนักร้องที่เก่งกาจ เสียงเธอเป๊ะ เธอไล่เสียงไปตามโน้ตในเพลงได้อย่างน่าประทับใจและถ่ายทอดอารมณ์ที่หลากหลาย ทำให้เพลงของเธอเต็มไปด้วยสีสัน 

นอกจาก “Forget About Us” ที่เป็นซิงเกิลโปรโมตแล้ว ยังมีอีกหลายเพลงเด่นที่โชว์ความสามารถในการเป็นนักร้องของเธอได้เป็นอย่างดี เช่น เพลงบัลลาดที่นุ่มนวลและแสนเศร้าอย่าง “Miss You” และ “Same Place Different View” 

นอกจากนี้ยังมีเพลงที่หยิบสีสันของร็อกมาเติมแต่งแบบเบาๆ อย่าง “Rocket Scientist”, “You Go Your Way” และเพลงที่มีความมืดหม่นอยู่ในตัวอย่าง “Bonnie & Clyde” ซึ่งน่าจะเป็นเพลงที่ท้าทายที่สุดในอัลบั้มแล้ว 

แม้จะมีเสียงตำหนิอยู่บ้างว่า อัลบั้ม Perrie ไม่ได้ให้ความแปลกใหม่ใดๆ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา หากมองในแง่ของความเป็นอัลบั้มป็อปแล้ว เพร์รี่มีเหตุผลที่จะภาคภูมิใจในผลงานที่นับเป็นก้าวแรกอันโดดเด่นของเธอในฐานะศิลปินเดี่ยวเช่นนี้

 

ขอบคุณภาพจาก Facebook / perriehq