All I Know So Far : Setlist ซาวนด์แทร็กชีวิตและผลงานของพิงค์

ดนตรี / วรรณากร ทองเสริม ย้อนไปในช่วงเริ่มต้นสหัสวรรษใหม่ มีศิลปินหญิงที่โดดเด่นขึ้นมาหลายราย แม้ว่า บริตนีย์ สเปียร์ส จะเด่นที่สุด และมักถูกมองว่าเป็นคู่แข่งกับ คริสตินา อากีเลรา ที่โด่งดังขึ้นมาในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่ก็มีอีกชื่อหนึ่งที่มักจะโดนนำไปเปรียบเทียบกับ บริตนี่ย์ อยู่หลายครั้ง และจะว่าไป ศิลปินสาวน้อย (ในตอนนั้น) อย่าง พิงค์ ก็มีแฟน ๆ ติดตามไม่น้อยเลย เพราะเพลงดังอย่าง “Most Girls”, “You Make Me sick”, “There You Go” และ “Get The Party Started” ที่ฮิตกันสุด ๆ รวมถึงเพลง “Lady Marmalade” เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Moulin Rouge! ที่เธอร่วมร้องกับศิลปินสาวอีกหลายคน ช่วงแรกเริ่มต้นในฐานะศิลปิน พิงค์ ดูเหมือนเป็นไก่รองบ่อน เมื่อเทียบกับศิลปินหญิงคนดังในยุคเดียวกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า พิงค์ กลับเป็นผู้ที่ไม่เคยหายหน้าไปจากวงการและมีผลงานรวมถึงการออกทัวร์คอนเสิร์ตที่สม่ำเสมอกว่า บริตนีย์ สเปียร์ส หรือ คริสตินา อากีเลรา ซึ่งในช่วงหลัง ๆ มักจะวุ่นวายอยู่กับปัญหาชีวิตส่วนตัว พิงค์ ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในศิลปินที่แสดงสดได้อย่างยอดเยี่ยม The Truth About Love Tour ทำให้คนมากมายจดจำได้ว่าคอนเสิร์ตของเธอนั้นสนุกสนานและมีชีวิตชีวา เป็น A Must ที่คอคอนเสิร์ตควรได้ไปดูสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นแฟนเพลงของเธอหรือไม่ เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เธอเพิ่งมีหนังสารคดีเกี่ยวกับชีวิตตัวเองออกมาให้ได้ชมกันชื่อว่า Pink : All I Know So Far ซึ่งเป็นการเก็บภาพจากทัวร์คอนเสิร์ตชุด Beautiful Trauma World Tour ของเธอ ในสารคดีมีทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลัง มีบทสถมภาษณ์และสะท้อนแง่มุมของชีวิตส่วนตัวของเธอ ส่วนอัลบั้ม All I Know So Far : Setlist นี้ก็คือซาวนด์แทร็กของหนังสารคดีเรื่องดังกล่าวนั่นเอง แม้ว่าเมื่อฟังเฉพาะเสียงแล้ว อาจรู้สึกไม่ค่อยเต็มอิ่มเท่ากับการมีภาพประกอบ โดยเฉพาะในช่วงที่เธอพูดคุยกับแฟนเพลง เล่าเรื่องตลกและอำตัวเองเรื่องลืมเนื้อเพลง (แฟนคลับจะรู้กันว่าเธอลืมเนื้อเพลงเป็นประจำ ถ้าเมื่อไหร่ที่ส่งไมค์ให้คนดูร้องแทน นั่นคือมีโอกาสสูงที่เธอจำเนื้อเพลงไม่ได้) แต่ที่น่าประทับใจคือสปีชของเธอที่กล่าวบนเวทีแกรมมี่ เมื่อครั้งที่ได้รับรางวัล MTV Vanguard Award ซึ่งน่าจะสรุปรวมการฝ่าฟันที่ผ่านมาของเธอได้ดี โดยเฉพาะการผ่านด่าน "คนงาม" ตามค่านิยมของยุคสมัย โดยเล่าผ่านการสนทนาของเธอและลูกสาว ทำให้คิดถึงยุคเริ่มต้นของ พิงค์ ที่ต้องปรับลุค ร้องเพลงแนว อาร์แอนด์ บี เพื่อเอาใจตลาดและนายทุน เมื่อเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งในแง่ของอายุและความเป็นศิลปิน พิงค์ ก็เริ่มโหยหาอิสระ หลังจากประสบความสำเร็จอย่างสูงกับผลงานชุดที่ 2 (Missundaztood) เธอตัดสินใจกลับไปหาเพลงร็อกที่เธอชื่นชอบ ในอัลบั้ม Try This ซึ่งอาจทำได้ไม่ดีเท่าอัลบั้มก่อนหน้าในแง่ของธุรกิจ แต่ทำให้เธอได้รับรางวัลแกรมมี่ในฐานะนักร้องหญิงร็อคยอดเยี่ยมจากผลงานชุดนั้น นับแต่นั้น พิงค์ ไม่เคยยอมให้เพลงร็อกอยู่ห่างจากผลงานของเธออีกเลย ในอัลบั้ม All I Know So Far : Setlist มีเพลงดี ๆ ให้ฟังมากมาย เช่น "Fun House/ Just A Girl”, “I Am Here”, “Just Like A Pill” และ "Time After Time” เพลงอมตะของ ซินดี ลอเพอร์ บรรยากาศของการแสดงสดจากสนามเวมบลีย์ ทำให้ยิ่งน่าฟังเป็นพิเศษ ยิ่งในช่วงท้าย พิงค์ เลือกเพลงของ ควีน มาร้องถึง 2 เพลง (ซึ่งน่าจะเป็นเพราะเป็นการแสดงที่เวมบลีย์) แน่นอนว่าเธอไม่ใช่ เฟร็ดดี เมอคิวรี แต่ "Bohemian Rhapsody” และ We Are The Champions” ในแบบของ พิงค์ ก็น่าฟังและมีพลัง ก่อนที่เธอจะปิดท้ายด้วยเพลง “So What” ซึ่งเป็นเพลงฮิตอีกเพลงหนึ่งของเธอ All I Know So Far : Setlist ภาคเพลงอาจไม่ได้ให้ภาพที่ชัดเท่าภาคหนังว่า พิงค์ เป็นคนอย่างไร แต่ก็ให้ภาพที่ชัดเจนมากว่าเธอเป็นศิลปินที่ยอดเยี่ยม และคงจะยังไม่ไปไหนไกลจากวงการอีกนาน