“หมอเดชา” เชื่อมือ “อนุทิน” ส่ง “ชาดา” สยบผู้มีอิทธิพล
วันที่ 9 ก.ย.66 "หมอเดชา" อ.เดชา ศิริภัทร เจ้าของสูตรน้ำมันกัญชา (ตำรับหมอเดชา) โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก Deycha Siripatra ระบุว่า...
หลังเกิดเหตุการณ์ตำรวจถูกยิงตาย ในงานเลี้ยงบริเวณบ้านกำนัน จังหวัดนครปฐม
รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยคนใหม่(นาย อนุทิน ชาญวีรกูล) ก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
โดยออกคำสั่ง ให้รัฐมนตรีช่วยฯ(คนใหม่)นาย ชาดา ไทยเศรษฐ์ ดำเนินการแก้ปัญหา
เช่น การขึ้นบัญชีผู้มีอิทธิพล และมีเส้นสายต่อโยงถึงเจ้าหน้าที่ฝ่ายต่างๆในแต่ละจังหวัด
ดังตัวอย่าง"กำนันนก" ที่กำลังเป็นข่าวใหญ่อยู่ในขณะนี้ ต้องมีการบริหารจัดการให้ดีขึ้น
ผมรู้สึกว่า รมต.มหาดไทยคนใหม่(คุณอนุทิน)เลือกคนทำงานได้เหมาะสมและน่าจะได้ผล
เหตุผลแรกคือ คุณ ชาดา(รมช.มหาดไทย) เป็นสมาชิกพรรคภูมิใจไทย ซึ่งเป็นคนกันเอง
เหตุผลที่สองคือ คนทำงานต้องเข้าใจงานหรือสิ่งแวดล้อม(บริบท)นั้นๆอย่างชัดเจน ลึกซึ้ง
ผมเชื่อว่า คุณชาดา ไทยเศรษฐ์ มีคุณสมบัตินี้ครบถ้วน เพราะเป็นเรื่องอิทธิพลในท้องถิ่น
เนื่องจากคุณ ชาดาฯ มาจากอุทัยธานี มีประสบการณ์ในเรื่องเหล่านี้ จนมีชื่อเสียงโด่งดัง
สมญานามของคุณ ชาดาฯคือ " เจ้าพ่อแห่งลุ่มน้ำสะแกกรัง" ( pptv online 13 ก.ค. 2566)
หวนคิดถึง ตอนที่ผมเรียนอยู่ระดับประถม ในโรงเรียนวัดศุขเกษม มีนักเรียนไม่ถึง 50 คน
มีนักเรียนคนหนึ่งตัวโตกว่าคนอื่นเพราะเข้าเรียนช้า เจ้านักเรียนโค่งคนนี้ เกเร ชอบแกล้ง
นักเรียนที่ถูกกลั่นแกล้งรังแก พาไปฟ้องครูใหญ่ให้ลงโทษ ก็ไม่หลาบจำ เป็นที่เอือมระอา
ต่อมาครูใหญ่แต่งตั้ง ให้เจ้านักเรียนโข่งคนนั้น เป็นหัวหน้าใหญ่ ของนักเรียนทั้งโรงเรียน
มีหน้าที่รักษาความสงบในโรงเรียน รักษากฏระเบียบ ให้นักเรียนทุกคนทำอย่างเรียบร้อย
ที่ครูใหญ่เน้นเป็นพิเศษคือ คอยดูแลไม่ให้นักเรียนคนใด ถูกกลั่นแกล้งรังแกอย่างเด็ดขาด
ไม่น่าเชื่อว่า หลังจากได้รับตำแหน่งหัวหน้านักเรียน และได้รับมอบภารกิจที่ยากยิ่งนี้แล้ว
เจ้านักเรียนโค่งคนนี้กลับกลายเป็นนักเรียนตัวอย่าง ทำตามกฏระเบียบ อย่างน่าชื่นชม
และคอยตรวจตรา ดูแลนักเรียนคนอื่น ให้ทำตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด ได้อีกด้วย
ที่สำคัญคือ ในโรงเรียน ไม่มีการกลั่นแกล้งรังแก กันอีกเลย เพราะมีหัวหน้าโค่งคอยดูแล
ความจำถึงประสบการณ์ในตอนเด็กเมื่อ 70 ปีก่อนโน้น กลับมาใหม่ เพราะข่าวคุณชาดาฯ
คุณชาดาฯได้รับตำแหน่ง รมช.มหาดไทย และได้รับมอบภารกิจ ไปจัดการอิทธิพลท้องถิ่น
ทำให้ผมคิดถึงเรื่องเจ้านักเรียนโค่ง "จอมเกเร" คนนั้นขึ้นมา โดยไม่ตั้งใจ
เพราะเรื่องของเจ้านักเรียนโค่ง"จอมเกเร" กับเรื่องของคุณ ชาดาฯ"เจ้าพ่อลุ่มน้ำสะแกกรัง"
รู้สึกว่า มีความคล้ายคลึงกัน มากพอสมควร
จึงหวังว่า ผลที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ จะเป็นเหมือนกับในโรงเรียนของผมเมื่อ 70 ปีก่อน
คือมีความสงบเรียบร้อย อย่างที่แม้แต่ ครูใหญ่เอง ก็ยังไม่เคยทำได้สำเร็จ
ขอให้โชคดี ทั้งครูใหญ่และนักเรียนโค่ง (ปี 2566) นะครับ