นักเขียนซีไรต์ เหน็บ ม็อบสามนิ้ว เหยียดหยามคนอื่นสารพัด พอโดนด่าเข้าบ้างกลับว่าเขาเหยียดหยาม

วันที่ 5 ต.ค.64 วิมล ไทรนิ่มนวล นักเขียนรางวัลซีไรต์ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กในหัวข้อ "คิดถึงยาย" ระบุข้อความว่า... เห็นพวกสามนิ้วก่นด่าเหยียดหยามคนอื่นๆสารพัด? พอโดนด่าเข้าบ้างกลับว่าเขาเหยียดหยามความเป็นมนุษย์! แล้วก็ด่าเขาต่อ! ผมนึกถึงวัยเด็ก... ไปดูลิเกงานวัดหน้าแล้ง? "ตัวนังอิจฉา" ซึ่งเป็นเมียน้อยของพระเอกโคตรโง่? ก็หาเรื่องกลั่นแกล้งก่นด่าเหยียดหยามนางเอกผู้แสนดีจนน่าหมั่นไส้ไม่หยุดไม่หย่อน? แล้วก็แถไปออดอ้อนฟ้องพระเอกว่าถูกนางเอกรังแก (xxโกรธมึงมาก!)? "ผัวขา... ดูอีดอกนั่นสิคะ? มันพูดจาหยาบคายกับเมีย!" ยายคนหนึ่งซึ่งนั่งตะบันหมากอย่างเคร่งเครียดอยู่ข้างหน้าผมก็สุดจะทนต่อไป? แกลุกขึ้นเขวี้ยงสากตะบันหมากทองเหลืองขึ้นไปบนเวที? "xxนั่นแหละอีดอก! ตอแหลเห็นๆ? xxดูอยู่! " จากนั้นก็ชึ้หน้าด่าทั้งพระเอก? นางเอกและนังตัวอิจฉา "ไอ้ฉิxผาย! ถ้าพวกมึxยังทะเลาะกันไม่เลิก? กูจะเผาโรงลิเกแม่มันเลย!" เดือดร้อนถึงท่านผู้ชมที่อยู่ใกล้ๆต้องช่วยกันดึงยายให้นั่งลง? แล้วช่วยกันบอกว่า? "ยาย! ยาย! นั่นมันลิเก? ยาย? เขาเล่นให้?ดู" ยายยังหัวร้อน? "เล่นเหึ้xๆหยั่งงี้จะเล่นทำไมวะ? มันได้อะไรขึ้นมา! ไม่มีหัวคิด! " ยายขยับโจงกระเบนจะขึ้นไปลุยบนเวที เล่ามาด้วยความคิดถึงยาย? อยากให้ยายมาเห็นบ้านเมืองตอนนี้?จัง? ไม่รู้ยายจะด่าว่าไง และยังนึกสงสัยอยู่ว่าคืนนั้นยายได้สากตะบันหมากทองเหลืองคืนหรือเปล่า.